Verslag Familiebezoek 2003

Verslag familiebezoek Peru.

Met veel te veel bagage, maar met de hoop dat ik het toch allemaal mocht meenemen het vliegtuig in, vertrok ik van huis. En ik trof het. Na uitleg over de reden van mijn bezoek en de toestanden daar in Peru pakte een aardige controleur zonder veel plichtplegingen mijn te zwaar beladen koffers en tassen en gaf toestemming om zonder bijbetaling voor overvracht in te checken. Een deel van die bagage was eigenlijk handbagage, maar alles verdween in het ruim voor ik het goed en wel in de gaten had. Van één tas zat de rits niet eens goed dicht, maar ik kreeg geen kans meer om die te sluiten.
Bij aankomst in Peru zat gelukkig alles er nog in.

De terugreis was ook bijzonder in mijn ogen. Ik had n.l. tijdens een balspel met mijn kleindochter een lelijke val gemaakt. Een pijnlijke heup was het gevolg en daarom voorzagen we zitproblemen. Je zit tenslotte als haringen in een ton en als je de pech hebt niet aan het gangpad te zitten, is je bewegingsruimte helemaal minimaal.
Maar bij aankomst op het vliegveld bleek het vliegtuig overboekt te zijn. Voor mij en een aantal anderen betekende het, dat we 1e klas mochten reizen (daar waren nog enkel plaatsen over).
Wat een belevenis: royale stoelen met uitklapbaar voetenbankje, een tv en een tafeltje vernuftig verstopt in de armleuningen, extra dekens, kussen, sokken oordopjes en wat niet al, body/handlotion en een lekker geurtje in de wc, een menukaart met keuzemenu, het kon niet op, wat een luxe.
En daar zat ik, hadden we ons helemaal voor niets zorgen gemaakt.
Bij het inchecken zei de baliemedewerker dat we geluk hadden, maar ik vind het besturing, en dat gold zowel voor de heen- als de terugreis.

Bij aankomst in het huis, en dat is heel bijzonder in Peru, stond een prachtige bos bloemen ter verwelkoming. Bloemen worden in Peru bijna niet gekocht, meestal alleen op zondag als veel mensen de graven (dodenflats) van overleden familie gaan bezoeken. Maar ik kwam op een doordeweekse dag aan.
In Peru worden meestal anjers gebruikt want als ze verwelkt zijn worden ze aan de konijnen en kippen gevoerd, niets gaat overstuur in een arm land. Niet alle bloemen zijn geschikt als dierenvoer ondervond ik.
Ik was tijdens mijn verblijf in Peru jarig en kreeg chrysanten van vrienden van de familie. In mijn onschuld wilde ik deze na de bloei ook aan de konijnen geven, maar dat konden ze gelukkig nog net voorkomen, de konijnen waren vast en zeker ziek geworden, of erger, want chrysanten zijn giftig!

Niet dank zij mij dus ging het goed met het kleinvee. Vier kuikentjes erbij en de konijnen hadden gejongd. Met wat ze zelf bij elkaar scharrelen en wat bijvoer zullen ze snel groot
genoeg zijn voor consumptie. Als betaling voor doktershulp kreeg de familie 2 cavia's van een
patiënt. Deze mee naar huis genomen en na een week werden ze zeer vakkundig geslacht door het hulpje. Zonder blikken of blozen sneed ze hen de keel door, werden ze van hun velletje en ingewanden ontdaan en in de pan gebraden. Cavia's smaken best lekker en het is het summum van gastvrijheid.

Ik ben op "campagne" mee geweest. Een campagne is een spreekuur dat enkele dagen duurt. Deze keer gingen we naar het dorpje Jesús (spreek uit Gésoes). Dit is het geboortedorp van de dokter. De banken worden opzijgeschoven en een onderzoekstafel, dokterskoffer en spullen voor bloed- en urineonderzoek gaan erin. Multifunctioneel dus. De patiënten wachten buiten op de binnenplaats.

Met 4 volwassenen, 2 kinderen en 1 baby in de Amerikaan van 1968 die de dokter gebruikt om van en naar z'n werkplek te reizen, vertrokken we. De motor van die auto is gelukkig nog prima. De reis naar een hoogte van 2700 meter met een gemiddelde snelheid van 30 km.per uur via slingerende bergweggetjes duurde inclusief pauzes en een tussenstop in Chepén om spullen op te halen, ±9 ½ uur. Om 21.00 uur kwamen we aan en de volgende dag om 06.00 uur zaten de patiënten al geduldig te wachten.
De eerste dag 40 patiënten en de volgende 2 dagen nog eens 50 patiënten per dag. De term "spreekuur" kun je rustig letterlijk nemen. De dokter "spreekt" wat af, zijn mond staat niet stil. Steeds maar weer legt hij uit dat ze echt de kuur moeten afmaken, de tabletten over de dag verdeeld in moeten nemen en niet alle drie in één keer. Dat ze de medicijnen niet moeten bewaren voor als hun kinderen ziek worden b.v. Hij geeft advies over leefgewoonten en stelt vooral gerust.
Zijn rustige manier van praten en zijn luisterend oor zijn op zich al een medicijn voor veel patiënten. Hij vraagt ook altijd naar de omstandigheden thuis om zo verborgen dingen op te sporen die het genezingsproces kunnen tegenhouden. Dat zijn tong nog niet is versleten mag een wonder heten.

Er worden die dagen enkele patiënten, op kosten van Betesda, doorverwezen naar specialisten. Wat mij bijzonder opviel was de goede vertrouwensrelatie tussen arts en patiënt. De patiënten voelen dat de dokter alle tijd neemt die nodig is, hij kijkt niet op een uurtje: de mensen, niet de klok zijn belangrijk. Intussen geeft de doktersvrouw voorlichting aan de wachtenden op de binnenplaats. De kinderen spelen in de buurt en de baby ligt heerlijk te slapen. Die voorlichting gaat o.a. over (verkeerde) leefgewoontes, hygiëne, voeding en opvoeding. Eigengemaakte voorlichtingsfolders (met veel plaatjes vanwege ana lfabetisme) worden uitgedeeld.

        

Tijdens deze campagne werd voor het eerst het nieuwe spandoek opgehangen met daarop de naam en het logo van Betesda. Zo wisten mensen die nog niet op de hoogte waren van de campagne dat ze er welkom waren. Via de kerk, telefoon en mond tot mond reclame waren al veel mensen op de hoogte. Men komt van heinde en verre, meestal uren lopend, naar het spreekuur en wacht daar geduldig z'n beurt af. Niemand heeft haast, het is marktdag en dan worden de onderlinge sociale contacten aangehaald.

Over wachten en geduldig zijn gesproken. Er moest dus een spandoek komen. In Peru is het al een hele klus om uit te vinden waar je dat kunt laten maken. Nadat ze een mevrouw met een naaimachine hadden gevonden, foto's van het logo hadden afgegeven en het lettertype van de tekst hadden besproken, werd er een afspraak gemaakt voor de volgende week om het spandoek op te halen.
Op de afgesproken dag om half tien er naar toe: spandoek niet klaar, praten en onderhandelen. "Ja, hij zou echt volgend week klaar zijn, beloofd". Weer thuis om één uur 's middags. De volgende week dus nog een keer: spandoek niet klaar. "Nee, nou zou hij toch echt klaar zijn als ze weer kwamen". Dit tot vier maal toe. De vierde keer konden we het spandoek pas na de hele ochtend wachten, omdat hij nog niet klaar was, meenemen.

En zo gaat het echt overal. Beloftes worden half of helemaal niet nagekomen, afspraken "vergeten", lange rijen wachtenden bij elk denkbaar loket. In winkels moet je eerst in de rij staan voor een bonnetje, dan in een andere rij staan om met dat bonnetje aan de kassa af te rekenen. Dan moet je met het bewijs van betaling weer in de rij gaan staan om je spullen in ontvangst te nemen. En iedereen ondergaat het gelaten.
Als je geduld moet leren hebben is Peru een goede plek. Mijn ervaring is dat je na een tijdje je ritme aanpast en de rijen wachtenden gewoon gaat vinden. Het leven kabbelt er "rustig" verder en eerlijk gezegd vond ik dat ook wel wat hebben.

Na thuiskomst moest ik, om meerdere reden, echt weer even wennen. Ik had best wat langer en misschien zelfs wel veel langer willen blijven. Maar ik ging huiswaarts met goede en dierbare herinneringen aan mijn verblijf daar en aan de kinderen en kleinkinderen.

Peru is ook een prachtig land om vakantie te vieren. Zo veel te zien en te beleven, indrukwekkend! De reisverhalen op internet beschrijven de werkelijkheid precies. In de tijd dat ik er was (maart /april) is het daar herfst, dus niet al te warm. Dan is het heel geschikt voor een fantastische vakantie. En als u besluit om op vakantie of anders naar Peru te gaan, weet dan dat u de economie en dus de mensen steunt en dat is en blijft hard nodig.

Er valt nog veel meer te vertellen over mijn bezoek en over Peru. Over de armoede b.v., de misdaad en de corruptie, maar vooral over de aardige dankbare mensen, de hechte familiebanden en de hulp die veel mensen, die zelf bijna niets hebben, geven aan minderbedeelde (familie)leden. Maar ik hoop dat u door dit schrijven toch een goede indruk heeft gekregen van het reilen en zeilen daar.

Gode dankbaar dat de reis en het bezoek zo fijn zijn verlopen en het met iedereen, daar en hier goed gaat, sluit ik dit verslag af.

Lunteren, juni 2003.