Rondzendbrieven uit 2002

Rondzendbrief nummer 5 / mei 2002

Beste familie, vrienden en andere meelevenden.

Terugziend op de vakantie in Nederland, deed het ons goed velen van u te kunnen spreken of zien op de presentatieavonden, open huisochtenden of hoe dan ook. Laat ik daarom de draad oppakken vanaf de terugkomst in Peru.

We troffen de vervangend arts aan met een verontschuldigend gezicht. Waarom? Op onverklaarbare wijze was het aantal patiënten drastisch gedaald: er was een nieuwe gratis ziektekostenverzekering in werking getreden. Voor kinderen, zwangere vrouwen en spoedeisende hulp zou alles gratis verstrekt worden. Dus gratis polikliniek en ziekenhuis bij de staatsziekenhuizen, tegen inschrijving van 20 eurocent. Nou, dat klonk als muziek in onze oren: alle armen worden nu geholpen en krijgen hun medicijnen etc. van de staat. Betesda kan opgeheven worden en heeft z'n taak volbracht. Hoera, de armen zullen in een betere positie komen door hun betere gezondheid, en zullen daardoor minder geldzorgen hebben. Peru gaat met sprongen vooruit, maar waar haalt de staat nu ineens wel al dat geld vandaan? De ziekenhuizen en medische posten moeten óf ineens hele kapitalen ontvangen óf zullen in enkele weken allemaal "failliet" zijn. Maar Peru kennende houden we een slag om de arm. In ieder geval verwachten we niet dat er met de nieuwe verzekering ook een nieuwe ambulance voor de Provincie Chepén zal komen, en ook geen uitbouw voor het districtsziekenhuis met specialismen en het personeel daarvoor. Daarom zal overplaatsing van vele patiënten vooralsnog nodig blijven. En daarom gaan we nu eerst voor de ambulance en zijn organisatie.

De arts had dus niet begrepen waarom het patiëntenaantal, precies op de dag dat hij begon, gedaald was: de genoemde verzekering trad in werking. De mensen gingen gelukkig inderdaad naar de staatsinrichtingen waar "alles" meteen geregeld werd voor de aangegeven groepen. Maar dit duurde nauwelijks 14 dagen, toen waren de medicijnvoorraden uitgeput, en er kwam nog geen nieuwe aanvoer. De instellingen konden ook niet altijd alle patiënten aan, want er was geen budgetverhoging voor personeel of wat dan ook gekomen. Bovendien hadden ze medicijnen gratis weg moeten geven, wat eerder nog met een kleine winst verkocht werd ten bate van de desbetreffende gezondheidsinstellingen. En liggeld van velen hadden ze niet kunnen innen, terwijl de inning ervan bij de staat op zich liet wachten. Een gezondheidswerker geeft aan dat zijn medische post met de rug tegen de muur staat. Van de 100 soorten nodige basismedicijnen, zijn er maar 8 aangevuld. Ieder wacht af hoe het verder gaat, of er toch nog regelmaat in de toezending van onkosten van staatswege komt. De Betesda-patiënten uit het veld worden wel over hun rechten van verzekering bij de staatsinrichtingen geïnformeerd, mét de mededeling dat waar die mogelijkheden ophouden, Bethesda begint. Het patiëntenaantal zit evenwel alweer op het oude aantal, na 2 maanden "verzekering".

Hoe een homeopathische arts meewerkte ten goede van Betesda:
Een handelsvrouw had hem ingehuurd en naast de praktijk van Betesda gezet. Zij was ook de eigenaresse van onze huurruimte, en voelde zich dan ook niet gegeneerd om in de spreekkamer te gaan zitten, als de dokter bezet was, en de patiënten te overtuigen dat ze in de verkeerde wachtkamer zaten. "Al kost het je laatste cent, je laat je toch niet vergiftigen" (Voor alle duidelijkheid: de dokter schrijft vaak gecombineerde recepten voor, chemische medicijnen met kruidentherapie die vers en niet commercieel op de markt te krijgen zijn). Het voordeel dat die handelsvrouw soms had, is dit gegeven: dat een ongeschoold persoon de mening aanneemt en uitvoert van degene die hem het laatst heeft overtuigd....
Nu konden we al uitzien naar een betere huurruimte, volgens de plannen waar we mee uit Nederland waren gekomen. En... deze druk deed Betesda precies terechtkomen onder het dak van het burgemeestershuis! Mooi, beter bereikbaar, op een steenworp afstand van het districtsziekenhuis, met makkelijker contact met de "belangrijke mensen" van Chepén, i.v.m. sociale hulp!
Verder werd de inkoop van de basismedicijnen voor 2002 neergezet.

De dipper en de pepper van de maand:

De dipper:
De oom kwam de dokter halen. Zijn nichtje lag er door een 4e abortus mét een zware longontsteking op bed. Haar man wilde haar niet naar het ziekenhuis brengen, maar de verdere familie was terecht bezorgd. Ze waren anderhalve week geleden uit de bergen gekomen om in de oogsten te helpen. Dat viel tegen, want er zijn 4 moderne rijstmaaimachines naar Chepén gehaald door een miljonair handelaar. Die doen het werk van zo'n 800 personen per dag, en goedkoper. Vreselijk. Vele "zwaluwen" zoals we die oogstwerkers noemen, trokken dit keer al onverrichter zaken terug de bergen in. Om het over de lokale dagloners maar niet te hebben.
Daar lag ze. De dokter sprak en luisterde, garandeerde alle nodige hulp voor de hoognodige opname, als alleen de echtgenoot haar maar toestemming gaf erheen te worden gebracht. Toen de dokter het gevoel had dat de man begreep wat er aan de hand was, ging hij alvast vooruit. In afwachting dat ze langs zouden komen en hij de opname zou regelen, bleef hij er, tevergeefs,  enkele uren voor in zijn praktijk achter.

De pepper: waterproject in de wijk (AAHH) Los Angelos, Pacanquilla, gemeente Chepén. 73 families en een klein schooltje hebben er baat bij. Het lokale grondwater was vervuild, en zo hun put, en had veel mensen met dezelfde klachten ervan bij spreekkamer Betesda gebracht. na lang lokaal en nationaal zoeken, mocht de donatie van de waterleiding in deze arme wijk in de woestijn via Bethesda gekanaliseerd worden. 500 meter leiding, tot voor ieders deur. De bewoners zelf graven de geulen, het waterbedrijf doet de technische leiding. Iedere familie spaart zelf zijn 4 euro bij elkaar voor de leiding naar binnen in hun huis. Nog maar net terug uit Holland informeert de dokter 's maandags de wijkvertegenwoordiger dat het project uitgevoerd kan worden. "Spreek met de ingenieur af wanneer hij het werk kan uitvoeren en dan komen we wel wat foto's nemen en videobeelden maken op de dag dat de mensen gaan graven voor de leidingen". "Ja", dat was goed. Maar.... die zelfde middag om 5 uur heeft de wijkvertegenwoordiger een wijkvergadering bijeen geroepen om het nieuws te vertellen, en de volgende dag stond jong en oud al te scheppen op alle mogelijke manieren. Vrijwillig 500 meter geul gegraven in één dag.... Een werkrecord, zover wij hier weten. Enthousiast komen ze vertellen dat het materiaal gebracht kan worden. Maar de foto's dan...? haha. We sturen er nog een mannetje snel achteraan. De buizen worden ook wonderlijk vlot donderdags afgeleverd. De bewoners houden er om de beurt de wacht bij tot alles in de grond ligt. 10 dagen later staat de feestelijke opening op het programma. Typisch Peruaans, het staat op de band! De vreugde en dankbaarheid is mooi om samen te delen.

Dankbaarheid aan God: - dat de reis naar Nederland en de tijd daar goed verliep (voor de vaste achterban en het bestuur van Betesda) - dat er via de Amerikaanse zending meer op evangelisatie toegelegd kan worden in Chepén door een Peruaanse evangelist - voor de nieuwe huurruimte - voor het goed afgesloten waterproject.
Voorbeden gevraagd voor: - de dagelijkse praktijk van Betesda in al zijn aspecten - dat de container met o.a. medisch materiaal voor Betesda, vanuit Nederland, goed over mag komen, er zijn nog wat onzekerheden hierover.
Hartelijke groeten aan u allemaal.
 

Rondzendbrief nummer 6 / september 2002 

Beste vrienden, familie en andere meelevenden,

Twee en een half jaar geleden vroeg het ziekenhuis van Chepén aan de dokter om Don Juan (45 jaar) te bezoeken. Het was een lastige patiënt. Je kwam er nooit klaar mee omdat hij geen geld had, en nou ja....... de dokter heeft meer geduld met dit soort aanvragers en bezocht hem thuis. Hij bleek progresserende neurologische problemen te hebben en kon al niet meer lopen.
Met hulp van wat bedrijven en de achterban uit Nederland kon Don Juan aan de tumor in de rug worden geopereerd in Trujillo. Na revalidatie in Chepén en tot het geld voor een taxi op was, bleef hij rolstoelgebonden thuis. Dit is een huisje in het zand tussen archeologische ruïnes in het veld.

Hij kwam een paar maanden geleden bij Betesda terug voor hulp i.v.m. pijnen. Hij lag veel op bed. Een tomografie wees uit dat de tumor van Don Juan genezen was. Hij is relatief jong, met een flink postuur, dus leek het een kwestie van goede wil en zin om tot een betere zelfredzaamheid te komen.
Pratend, mogelijkheden zoekend, plannen makend en revaliderend in eigen omgeving, ging hij samen met de dokter eerst naar het enige stoepje in het gehucht om oefeningen met de rolstoel te doen. Nadat dit succes had, werd hij enthousiast zodat hij nu wat kleine huisdieren in hokken thuis kan fokken, als inkomen voor het gezin. Alleen zijn vrouw en kinderen moeten dagelijks gras snijden en aandragen, maar dat vinden ze goed.

Onderwijl heeft Don Juan zich al begeven tussen zijn leefgemeenschap en leidt een actie: hij doet een goed woord voor de regionale TV ten bate van een baby met een aangeboren hartafwijking die ernstig ziek is, véél erger dan hijzelf....
Don Juan mag zich weer nuttig en nodig voelen.

Nu staat er voor deze dagen de bouw van een wandelbrug (dat zijn 2 horizontale palen om op te steunen en hiertussen het lopen te oefenen) van hardhout op het programma. Achter zijn huisje hoopt de dokter hem hierbij en mee te helpen, zodat het gebruikt kan worden. Het kan geen belofte zijn, maar medisch is het niet onmogelijk dat Don Juan met zegen, wilskracht en doorzettingsvermogen nog weer zou kunnen lopen.

Dit is een voorval van een patiënt die het letterlijk in medisch opzicht aangereikt krijgt. Eigenlijk gezond zijnde moet hij weer een plaatsje in de maatschappij zien te krijgen.
Denk even aan het Bethesda-verhaal uit Joh. 5. De verlamde werd na 38 jaar genezen, maar zou hij daarna aan het werk zijn gekomen? Kon hij zich (nog) nuttig maken? Had hij..... hij had..... vertrouwen in de toekomst.

Met hartelijke dank en groeten, in verbondenheid.

Informatie vanuit de Stichting Bethesda voor Peru.
 
 
Als Stichting mogen we terugzien op een goede periode, waarin het doktersechtpaar in
Peru hun taken weer op zich opgenomen heeft. In Nederland merken we dat dit werk ook meer aandacht krijgt door middel van diverse activiteiten, die hebben plaatsgevonden om een financiële bijdrage te leveren. Zo is er een grote actie van de plaatselijke Rotaryclub gehouden en zijn enkele vrijwilligers druk in de weer geweest met verkoopacties op de zomermarkten in Lunteren.

Natuurlijk willen we ook hartelijk bedanken voor alle andere giften, die regelmatig blijven binnenkomen. Dankzij een bijzondere gift konden we intussen ook een proefperiode starten met een internetpagina op: www.bethesdavoorperu.nl  **
Wellicht stelt u het ook op prijs om de rondzendbrief voortaan per e-mail te ontvangen. Graag zien wij uw reacties hierover tegemoet.

**Heeft u de recepten op de site al geprobeerd?

Ter ondersteuning van het project blijven nieuwe giften welkom op :
Rabobank 33.74.32,686 of Postgiro 8980335 t.n.v. Stichting Bethesda voor Peru, Lunteren.


Rondzendbrief nummer 7 / december 2002

Beste vrienden, familie en andere meelevenden,

Het is altijd verleidelijk alleen successen te vertellen, en is het A4-tje zo weer vol. Maar het zijn uiteindelijk wel die dingen die maken dat het werk de moeite waard blijft, en een zege van onze Heere zo de mooie dingen in het leven te zien. Tocht proberen we u wat te laten proeven van de mee- en tegenvallers.

Dank voor de voorbeden voor de containerspullen die overgestuurd werden. Het lossen ging voor Peruaanse begrippen zo voorspoedig! Vrijdags haalde José het af in Lima (10 uur reisafstand van Chepén), regelde de nodige papieren, een vrachtwagen naar Chepén, en zaterdags zaten we in Chepén op de afgifte te wachten: niets!
's Maandags: niets. Ja hoor, gelukkig daar was het. De vrachtwagen had pech gehad onderweg. De tandboormachine die erbij zat was dusdanig kapot en incompleet, dat daar nog niets op aan te passen is helaas. Maar Claske, de tandarts, kwam aan en heeft de rest van de tandmachinemateriaal en deed zo al mee aan de laatste medische campagne. Claske werkt als vrijwilligster, net als ik sinds juli. De campagne was in Santa Rosa, een dorp van 2000 inwoners uit adobe........opgetrokken uit het zand. Ook de school, die nog wat leek omdat de voorgeven geverfd was. Maar in de lokalen stonden alleen maar stoelen en een schoolbord. De mensen stroomden toe. Er deden ook nog twee specialisten mee, en zo hielp José 65 patiënten. Officieel, want verschillende moeders kwamen met 2 of 3 kinderen op één nummertje binnen die ook nog gezien moesten worden. José leefde die dag op priklimonade en koekjes, met genoegen. Claske zag 45 patiënten en trok 25 kiezen. Ik assisteerde haar, registreerde en steriliseerde. Sommige kinderen keken zo verbaasd dat ze een evangelisch tijdschrift kregen. Iets leuks bij de tandarts, dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Degenen die buiten wachtten, konden onderwijl de voorlichtingsinfo lezen die aan de muren gehangen waren. Moe maar voldaan reden we nog 2 uur terug naar huis.

Nu werkt Claske al zelfstandig in Betesda met een lokaal hulpje dat ingewerkt wordt. Als er geen tandarts is eind december, zal die ruimte met het resterende materiaal ingericht worden als rustkamer/dagopname voor 1 patiënt, naast de laboratoriumhoek. Het was een beperkt geselecteerde donatie, waarvan alles (wat werkt) meteen in gebruik genomen kon worden, of uitgedeeld.

Als hobby heeft José (met een knechtje) op minder dan 1 ha. land diverse fruitbomen die de eerste vruchten geven. Koffieplanten, een eigen waterput, groenvoer voor het kleinvee zoals wat kippen, cavia's, 2 varkentjes, wat konijnen en een melkkoe. Een visvijver van 8x5 mtr. en een adobe huisje met veel lichtinval en goede ventilatie. Met groenten uit eigen tuin hebben we zo een compleet gevarieerde voeding. Door wat melkverkoop kan het resterende bijgekocht worden. Het klinkt en is misschien simpel, maar het is een bewijs, dat er genoeg is om wat eten betreft zelfstandig te kunnen overleven en gezond te blijven. Het rare is, dat de reactie van de mensen was: "wat maakt de dokter zich toch druk". Toen de eersten zagen en begrepen dat de inspanning voordelen had, zoals na het werk een hengeltje uitgooien en vervolgens zoveel vis eten als je wilt, dat er een andere arts, een veearts en de burgemeester hun terrein productiever gingen bewerken. In het algemeen zijn juist veel armen (laag- of ongeschoold) soms zo gelaten in hun lot, dat ze nauwelijks tot aanpakken komen. We noemen het wel een "collectieve depressie" waar ze inzitten. Maar in ieder geval is het modelletje van zelfredzaamheid voor deze streek na een jaar 100% functioneel.

Persoonlijk verwachten wij in maart gezinsuitbreiding. De zwangerschap verloopt goed tot nu toe. Onze kinderen maken nu al spontaan werkjes voor het nieuwe broertje of zusje.

We vragen dit keer uw voorbede voor organisatieversterking van de Stichting.
Een goede en gezellige decembermaand gewenst en voor het nieuwe jaar zegeningen.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hoewel Claske niet aan de Stichting verbonden is, willen wij u toch deelgenoot maken van haar ervaringen:

Ik ben hier pas 2 weken, maar het lijkt al veel geleden dat ik me in het natte, winderige Nederland aan het voorbereiden was op de ze, toch wel spannende expeditie. 17 uur vliegen is heel erg lang maar als je dan geland bent in Lima en eens eventjes om je heen kijkt, dan lijkt het niet alleen alsof je heel veel kilometers hebt gereisd, maar ook nog eens in een tijdmachine hebt gezeten. Natuurlijk, in Nederland zie je van alles op T.V., foto's en artikelen in kranten en tijdschriften, verhalen en beschrijvingen in reisgidsen en van anderen krijg je in overvloed te horen. En toch... als je het met eigen ogen ziet is het alsnog ongelofelijk. Aan het begin is echt alles nieuw: vervoer, eten, manier van omgaan met elkaar, de sfeer op straat, het klimaat, de dagindeling enz. Ik was dus erg blij dat ik de eerste dagen met de doktersvrouw en de kinderen in Trujillo mocht doorbrengen om een beetje te wennen en wat dingen voor te bereiden voor het werken in Chepén. Twee dagen later vertrok ik 's morgens vroeg met de dokter en al mijn spullen met de bus naar Chepén. Al een hele ervaring op zich, zo'n busrit over de Pan Americana!

In Chepén huur ik een kamer bij de burgemeestersfamilie, wat in hetzelfde huis is als de praktijk van BETESDA. Heel handig dus en het is een fijne kamer. Aangezien het hier nu verkiezingstijd is gedurende tweejaarlijkse feestweken, is het erg hectisch in het huis en de stad, maar voor mij erg leuk om mee te maken en wat van de cultuur te verkennen! Want die is nogal anders dan de Hollandse. Tegelijkertijd zijn de mensen hier nieuwsgierig naar het nieuwe blanke meisje uit Nederland en wat ik van Peru vindt.

En dan aan het werk: maandag en donderdag bij de medische post in Pacanquilla, dinsdag, woensdag en vrijdag bij BETESDA en daarnaast zo af en toe op campagne naar plaatsen waar de armoede en het ontbreken van medische voorzieningen het grootst is, groter dan in de stad. In BETESDA werk ik in een kamer waar een stoeltje staat en een doktersbank. Ik heb zelf spullen meegenomen om mee te kunnen werken: het basale dan, d.w.z. het trekken van tanden en kiezen. Als de mensen met pijnklachten komen is dat meestal toch de enige optie hier. Er is hier een tijdje geleden de inventaris aangekomen van een Nederlandse gepensioneerde tandarts, waar ook nog wel bruikbare spullen tussen zaten. Hier heb ik nog niet zoveel patiënten gezien, maar dat komt zo langzamerhand op gang door de mond-op-mond-reclame. En de mensen die ja kan helpen met een eenvoudige behandeling en gratis medicijnen zijn zo ontzettend dankbaar: een hartelijke omhelzing is zoveel meer waard dan geld!!

Inmiddels ben ik ook 2 keer mee geweest op campagne, wal al helemaal een bijzondere ervaring is! Het is geweldig hoe de lokale gezondheidswerkers met het weinige wat er is het één en ander weten te organiseren en hoe welkom we daar worden ontvangen. Rijen wachtende mensen voor het consult, het is best hard werken om zo achter elkaar tanden en kiezen te trekken, maar ook hier weer is de dankbaarheid van de bevolking het meer dan waard. Veel mensen in dit soort plaatsen hebben al nauwelijks geld om van te kunnen eten, laat staan om naar een dokter of tandarts te reizen, het consult te betalen en al helemaal niet voor medicijnen. Het werken bij de medische post begint ook een beetje te lopen, elke keer iets méér patiënten en het is een hele leuke groep mens met wie ik mag werken.

Peru is een prachtig land. Chepén een gezellig stadje. Ik ben blij met de dokter als mijn gezellige "gids" , die me goed wegwijs kan maken in het dagelijkse leven en werken hier. Alles totaal anders dan Nederland of Europa, maar je kunt het eigenlijk niet met elkaar vergelijken. Ja, er is hier minder werk, geld en luxe, maar wellicht meer gezelligheid en saamhorigheid. Het heeft geen zin om hier te willen bewerkstelligen wat er in Nederland aan zorg wordt geboden, maar het bewonderenswaardige dat de dokter en zijn vrouw bieden, heeft wel zin: toegankelijke en menswaardige hulp, zowel praktisch als sociaal, gratis of voor weinig, afhankelijk van wat iemand al dan niet kán betalen. Wat leuk, mooi, bijzonder en enerverend dat ik er een klein beetje aan mee kan helpen.

Claske.

Dan tot slot informatie vanuit de Stichting Bethesda voor Peru:

Zo aan het einde van het jaar 2002 kunnen we als Stichting nu alvast terugzien op een gezegend jaar, waarin we de werkzaamheden van José en Pela mochten ondersteunen met hulp van uw giften en meeleven. Dankzij verschillende acties hopen we een goede basis gelegd te hebben voor structurele bijdragen vanuit Nederland.

Binnenkort zal er binnen het bestuur een wisseling van bestuursleden gaan plaatsvinden, waarvan we u nu alvast op de hoogte willen stellen. In overleg met de doktersfamilie hopen we de lege plaatsen snel te kunnen vervullen, zodat het bestuurswerk geen hinder zal ondervinden van deze mutaties.

We rekenen er op dat u ook in 2003 het werk zult blijven ondersteunen in gebed, medeleven en zo mogelijk ook financieel.
Ter ondersteuning van het project blijven nieuwe giften welkom op :
Rabobank 33.74.32.686 of Postgiro 8980335 t.n.v. Stichting Bethesda voor Peru, Lunteren.