Rondzendbrieven uit 2003

Rondzendbrief nummer 8 / maart 2003

Beste mensen in Nederland,

* Vanavond kondigde de minister van Justitie nieuwe maatregelen af om met behulp van verschillende commissies, Justitie beter te laten functioneren.

Een commissie tegen corruptiezaken, dat blijft een doorn in het vlees. Een andere commissie om te zorgen dat nog 2 miljoen te verwerken rechtszaken versneld geprocesseerd worden. En dat zou een lichtpunt zijn: Veel kleine criminelen die geen geld voor een advocaat (of afkoop) hebben, zitten soms al jaren zonder proces vast.

* President Toledo is weer wat in populariteit gestegen (heeft nu ong. 30% acceptatie onder de bevolking), nadat hij een buitenechtelijke dochter, na 14 jaar strijd tussen de moeder en hem, erkende. Het meisje kreeg €100.000 van hem voor de achterstallige alimentatie en zo kon ze haar 15e verjaardag, een mijlpaal voor een tiener hier, ze wordt dan als vrouw aangezien, als een prinses vieren. Via de T.V. volgde het land die victorie… Haar 500 gasten, de limousine,…. Pa bleef de schitterende afwezige. Toch vinden veel mensen door deze erkenning, hem niet meer zo'n slappeling als eerst.

"BETESDA" kruimels:

* Betesda bezocht nieuwe plaatsen met de medische campagnes in het afgelopen jaar. Er komen meer mensen naar de campagnes. Het eerste jaar ong. 25 pers. per middag. Nu proberen we 1 hele dag te gaan want bij 50 - 60 patiënten voor de dokter moeten we gewoon "stop" zeggen voor die dag, helaas. We proberen nu met andere artsen of specialisten te gaan die zich hiervoor beschikbaar stellen. Of met paramedisch personeel uit de dichtstbij gelegen medische post e.d. Het zijn meest vrijwilligers. Soms wint de participerende medische post of arts hierdoor ook "alleen" een goede naam.

* Het aantal patiënten op het vaste spreekuur (tandheelkunde erbuiten gelaten) is qua aantal gelijk gebleven. Hoe kan Betesda dan toch een breder bereik en meer bekendheid hebben gekregen?
1. De volksverzekering voor arme kinderen en vrouwen (rondzendbrief mei 2002) werkte ten dele en de dokter probeerde ook altijd zoveel mogelijk patiënten het optimale voordeel daarvan te laten hebben. Waar men buiten de boot viel bij deze verzekering, kwam men toch bij Betesda terug.
2. Het wegvallen van de doelgroep "zwaluwen" (rondzendbrief mei 2002). Zo'n 800 dagarbeiders werden vervangen door goedkoper en sneller werkende landbouw machines. Het overgebleven handwerk kunnen de dagarbeiders uit Chepén en omliggende plaatsjes wel aan, al heerst er onder hen zo wie zo nog werkeloosheid.
Ondanks punt 1 en 2 bleef het patiëntenaantal dus constant, wat op werkvelduitbreiding duidt.

* Kinderen onder de 5 jaar zijn het vaakst ziek. Elke infectie van welke aard ook, levert een groeivertraging op zolang het niet wordt behandeld. Daarom is het zo goed basismedicijnen te hebben! Voor 3-4 euro is een "gewone" infectie van huid, longen of darmen goed behandeld. Eén euro per maand (!!) voor een gewoon anti-epileptiepilletje voor een jongetje wat hiermee nu wél naar school kan. Oké, hier ging het meer om de consulten, EEG onderzoek €10, bezoek aan een neuroloog €15, controle e.d.
* Een patiëntje dat niet op de standaardmedicijnen voor parasieten reageerde, brachten we meteen naar het academisch onderzoekscentrum van tropische medicijnen in Trujillo. Al 6 maanden schoolverzuim had hij door kwakzalverij elders. Het kwaad had zich door een groot deel van zijn lichaam verspreid. Met €42 bijdrage via Betesda en de zegen van de Heere werd hij een maand later genezen gezien!

* Tijdens de laatste campagne in december in de Andes, nodigde Betesda een meisje van 4½ jaar uit, die de ontwikkeling van een baby van 8 maanden vertoonde. Haar oudere broers zorgden voor de reiskosten en met haar ouders kwamen ze bij "Hotel Aldave" in Trujillo aan. Ze was niet ondervoed. De kinderneuroloog onderzocht haar en vroeg o.a. schildklieronderzoek, oog- en ooronderzoek en computertomografie aan, wat allemaal door Betesda werd gegarandeerd.

Er kwam niet direct iets concreets uit als oorzaak van de achterstand, alswel dat ze het 13e kindje is van een 44-jarige moeder en het waarschijnlijk een genetische afwijking is. €125 was ermee gemoeid met wat kunst en vliegwerk. Helaas konden we niet het brilletje voor haar regelen dit keer, want dat nam nog een tijdsbestek van 14 dagen in beslag en de financiële reserves waren op, deze maand. Evenwel weten de ouders nu de diagnose en waar ze het dichtst bij hun woonplaats een goede oogarts/opticien kunnen vinden eventueel… Want de vader heeft maar 1 ha. land om van te leven en werkt verder voor €1.50 per dag bij. Een volgende campagne (ongeveer in april D.V.) hopen we ze weer te zien.

Het laatste voorbeeld kun je je soms niet voorstellen:
* De kleine Dalia, 4 jaar, met een blaasfistel naar de buikwand, vond Betesda. De dokter kreeg haar in de volksverzekering voor een operatie. Haar moeder was vorig jaar door de drugsverslaafde vader in de steek gelaten. Maar, geen enkele verzekering noch ziekenhuis in Peru heeft wegwerpluiers of absorberende verbanden. Wat een werk en geknoei, inclusief complicatiegevaar voor het meisje en voor de arme moeder van Dalia. Voor onderweg en nu in het ziekenhuis speciaal, droeg Betesda verschillende keren wegwerpluiers aan.

  De uitrusting van de tandarts op campagne
 

Afsluitend: Veel dank aan de teruggetreden bestuursleden van Stichting Bethesda voor Peru voor alles wat ze ervoor gedaan hebben en voor de binnenkomende bestuursleden voor wat ze willen doen en al begonnen zijn.
Voor hen en voor ons vragen we dit keer voorbeden voor een goede gezondheid om verder te mogen gaan.

Hartelijke groeten aan u allemaal.

Mededelingen van het Bestuur

Zoals u in de laatste rondzendbrief van 2002 al hebt kunnen lezen, stond er een bestuurswisseling aan te komen. Deze heeft per januari 2003 plaatsgevonden. Het nieuwe bestuur bestaat uit:

- voorzitter: de heer H. Fuchs, Lunteren
- secretaris: mevrouw M.H. van Lagen-Brunekreef, Renswoude
- penningmeester: de heer H. Vonk, Barneveld
- mevrouw A.H.W. Roseboom-van Stormbroek, Lunteren
- mevrouw G. Malenstein-Duijst, Lunteren

Het bestuur wil de vorige bestuursleden bij deze hartelijk dankzeggen voor de inzet en de betrokkenheid waarmee er gewerkt is. De stichting is goed in de steigers gezet. Het nieuwe bestuur kan daarop voortbouwen tot instandhouding van het werkveldproject in Chepén en omstreken. Dit alles niet alleen in eigen kracht, maar onder Gods zegen en met uw blijvende hulp en steun.

Eind februari is mevrouw Roseboom vertrokken voor een bezoek aan de het doktersechtpaar. Wij hopen u in de volgende nieuwsbrief over haar ervaringen te kunnen vertellen.

In februari was de stichting vertegenwoordigd op de vlooienmarkt in de Markthal in Barneveld. Dit bracht €265 op. Ieder die hieraan heeft bijgedragen, hartelijk dank.
Omdat we in de toekomst vaker via markten onze stichting onder de aandacht willen brengen, blijven nette en bruikbare spulletjes voor op een kraam welkom.

Het bestuur van de Stichting Bethesda voor Peru wil graag allen die door een gift blijk gaven van hun meeleven, heel hartelijk bedanken. In Nederland hebben we te maken met een verslechterende economie, die velen zorgen baart. Er zijn veel klachten over de gezondheidszorg; de wachtlijsten raken maar niet weggewerkt. Misschien kunnen wij ons hierdoor enigszins indenken wat het, voor hen die niets hebben, moet zijn als het zelfs aan de meest basale gezondheidszorg ontbreekt. De mensen in Peru kunnen niet buiten uw hulp.

Mogen wij ook in 2003 op uw steun en gebed rekenen ?
 


Rondzendbrief nummer 9 / juni 2003

Lieve familie, vrienden en belangstellenden,

Ons in een relatieve rust bevindend, allereerst wat persoonlijk nieuws: Half maart mocht onze zoon Fidel Maarten gezond geboren worden. Met hulp en gezelligheid van de visite uit Nederland, hulp en leden van het gezin, knapten we heel voorspoedig op en was het een fijne tijd. Dank voor het meeleven van alle kanten. De Heere was goed voor ons.

Ook de campagne van Bethesda in april in Jesús was een succes. Het meisje "van 4 ½ jaar” in de vorige rondzendbrief genoemd, was er weer en liet zien hoe ze nu toch rechtop alleen al wat lopen kan!
 
 

Van een broeder van een plaatselijke kerk in Jesús kreeg Betesda ruimte toegezegd om er permanent aanwezig te zijn, een sierra huis, met ruimte voor campagnes voor diverse specialismen. Er wordt aan wat aanpassing van licht en water gewerkt. En zo heeft Betesda dan na 2 ½ jaar haar tweede vaste werkplek. In oktober is er een campagne met 2 tandartsechtparen gepland, curatief en preventief werk onder 1000 schoolkinderen uit de wijde omgeving. Logisch is, dat we natuurlijk ook ten dele afhankelijk zijn van de sociale en politieke ontwikkelingen. De berekening was al rond dat Betesda Chepén en Jesús samen een (beginnend) arts zouden gaan bekostigen. Maar dat belastingen zijn verhoogd voor genotsmiddelen, oké, maar dat ook voor telefoon, transport, over het kapitaal en het leven weer meer belasting moet worden betaald, maakt het duurder voor iedereen. Ook ontging niemand de repercussies (nadelige reacties) van de aanhoudende felle protesten en stakingen de laatste anderhalve maand.

Norma was eind mei aan vrije dagen toe. De transportsector staakte echter en blokkeerde wegen. De dokter kwam halverwege de week niet thuis. Om in het weekeind toch naar huis te kunnen komen, moest hij halverwege het traject bij een enorme blokkade uitstappen, 1 ½ uur lopen en aan de andere kant ervan een ander vervoermiddel zoeken om (tegen betaling) mee te kunnen liften. Er waren dagen van benzineschaarste, doordat de aanvoer ervan onmogelijk was. Landbouwproducten als groenten en fruit kwamen niet aan en gingen overstuur.

De boeren volgden en blokkeerden 64 punten in het land. Het escaleerde met enorme schade aan vervoermiddelen, gewonden en de eerste doden. De noodtoestand werd toen tot eind juni uitgeroepen in het land. De militairen verspreidden zich over het hele land ter ondersteuning van de politie. Openbare samenkomsten zijn officieel verboden, maar het wordt gedaan en het is dan voor eigen risico als er wat gebeurd. De politie mag gedurende de noodtoestand zonder orders huiszoekingen doen. Er werd gesproken over de eerste verdwijningen. De docenten van staatsscholen en instituten hebben voor de vijfde achtereenvolgende week het werk neergelegd. Duizenden kinderen zijn thuis, of beter gezegd, ook op straat als de moeder (ouders) werkt.

President Toledo meldt wekelijks het succes van de democratie. Ook protesten horen daarbij volgens hem. Het klinkt als een klok als je niet in Peru zelf woont op dit moment. Een socioloog stelde eens: Een goede dictatuur is beter dan een slechte democratie. Daar zou je het hier nog wel eens over kunnen hebben.

De Verenigde Naties meldde dat Peru op de tweede plaats staat tussen de armste landen van Zuid-Amerika : 14 miljoen (van de 23 miljoen) inwoners met chronische ondervoeding, waarvan 3 miljoen kinderen onder de 14 jaar. Een sterftecijfer van kinderen van 32,8 per 1000. Zestig procent van de bevolking bevindt zich onder de armoedegrens.

Iemand vroeg: Hoe ervaren jullie de gebeurtenissen, wat denk en voel je dan? Soms voel ik wel eens machteloosheid en woede tegen het falende systeem waar we in zitten, doordat veel illusies van jongeren gewoon worden gedood en door zoveel haken en ogen die je het (bijna) onmogelijk maken iets goeds voor elkaar te krijgen. Het lijkt wel of politici niet in zichzelf geloven, en dat staan te verkondigen. Als God niet bestond in ons leven, was er wel een betere woonplaats dan Peru op aarde te vinden. Maar als je hoger dan het aardse kunt denken en kijken, dan zie je altijd mooie dingen, zegeningen, dan is ieder mens die je ontmoet een bron van hoop en een steen om geluk te construeren. Met acceptatie van wat niet direct veranderd kan, en humor als medicijn, voelen we ons al snel beter.

Een interessante presentatie geeft Patch Adams, een arts die wetenschappelijk overtuigd is dat humor, genegenheid en persoonlijke aandacht mensen gezonder maakt, en daar zijn leven aan wijdt. De dokter erkent dit effect ook onder zijn patiënten.

Blijdschap en dankbaarheid voelen we als er dankzij Betesda veel meer kan en het goed afloopt: Bijvoorbeeld met Cintia:

Maandag: José belt om 20.00 uur: Cintia (15) die 10 dagen geleden voor het eerst in Betesda kwam, komt niet door haar depressie heen, en zit in een crisis. In Chepén is geen psychiater. "Vang haar a.u.b. op, bel met de psychiater en breng haar erheen”. Oh. Haar moeder geeft gelukkig wel toestemming, maar verder is zij en haar tweede stiefvader één van de probleempunten en wonen ze apart. Om 23.30 uur komt ze aan. Is het ondanks de medicijnen veilig een vreemde depri-tiener op het dakkamertje bij het hulpje te laten overnachten? De babyfoon er maar bijgezet. Slapen. Om 6.30 uur naar het centrum om dollars te wisselen voor haar verder behandeling. Omdat het vroeg is, zijn er nog geen straatpolities en officiële wisselaars en kregen die geslepenen het toch voor elkaar er een vals biljet tussen te stoppen. Cintia moet na haar consult in Trujillo blijven met medicatie. Donderdag: Maarten wordt geboren. Cintia kijkt alles wat apathisch aan.
Ze krijgt "bezigheidstherapie” van oma en slaapt bij. Hoe zal het gaan met het verjaardagsfeestje bij ons zaterdag? We laten haar maar een beetje aanrommelen. Ze valt flauw tussen de feestvierende kinderen.

Vanuit een kerkelijke gemeente waar ze wel heen ging in Chepén, belt men een paar keer. Ze moet nu zelf aangeven wanneer ze weer naar huis terug durft. Als de dokter 14 dagen later op een morgen naar het werk gaat, zegt ze, dat ze weer mee terug gaat. Ze belooft als eerste haar medicatie te nemen, en naar de controles te gaan, voordat ze een nieuw baantje zal gaan zoeken (die ze kwijt is geraakt door haar lange afwezigheid) om voor haar en haar jongere broertje in onderhoud te kunnen voorzien. Nu mag ze weer een flinke tiener zijn, die als vaderdagcadeau nog even 2 piepkleine eendenkuikens bij de dokter afgeeft.

Met hartelijke groeten.

Lees ook het verslag van het Familiebezoek 2003 van de moeder/schoonmoeder.
 


Rondzendbrief nummer 10 / september 2003

Beste mensen in Nederland,

Het volgende voor het actualiteitenprogramma: Wat zou u doen?
De post (een staatsbedrijf) is weer duurder geworden. Naar Nederland kost het $ 4.80 voor een kaart of brief, dat betekent dat het eens zo duur is als van Nederland hierheen.
Hoe bestuurders denken vooruit te komen is een raadsel (als je gezond probeert na te denken en niet als een….).

Er kwam een foldertje van de gemeente door de deur: Er is een aanbieding om het de bevolking gemakkelijker te maken nog openstaande rekeningen van huizenbelasting, parkonderhoud en vuilnisophaaldienst te vereffenen. Nog te betalen rekeningen van dit jaar krijgen 5% korting op het bedrag. Voor schuld van 2002: 10% korting. Voor debets vóór 2002 20% korting.
Wat zou u doen, meteen altijd netjes betalen of gewoon niet meer totdat er over een jaar of wat een flinke korting op komt? (de familie X betaalt nu niet maandelijks meer, maar per jaar, dan heeft ze toch 11 busretourtjes naar het speciale betaalloket uitgespaard en gaat de gemeente door hen ook niet direct naar de knoppen, want dat is ook niet de bedoeling.)

Van de geprivatiseerde sector komt het financieel positievere geluid en is meestal beter georganiseerd. Privatisering wordt nog steeds aangemoedigd en gezocht door de regeringsleiders… In ieder geval geeft het de indruk dat het land economisch daarop drijft.

(Diverse verslagen, observaties en meningen hierover en andere ontwikkelingslandactualiteiten kunt u lezen in het blad van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse zaken "Internationale Samenwerking").

BETESDA

Betesda in Chepén kreeg in juli een ruimer onderkomen!!

Vanuit 2 werkkamers (waar het echte ziekenhuisbed niet door de deur bleek te kunnen (haha) zijn we blij met nu 90 m2 werkruimte, dat zijn: 4 werkruimtes, ruime wacht- en voorlichtingskamer, patiënten- en personeelstoiletten, een douche en washok. Het ligt op een steenworp afstand van het centrale stadsplein. Hiervóór deed het dienst als restaurant. Wat een primitieve keuken van 8 bij 3 m2 was, wordt door de eigenaar opnieuw betegeld en dan kan het laboratorium erin. Verschillende jongens hielpen met verhuizen: verdeling van werkkamers maken, uithangbord aanpassen en ophangen e.d. Hun grote families worden geholpen in Betesda en ze hebben geen vast werk. Dit was van hen "betaling in natura". Een neefje wast onderwijl nog eens de pick-up.

Via de lokale radio en televisie wordt het nieuwe adres bekend gemaakt. Vanaf de eerst dag zijn de patiënten er ook weer.

Een fragmentje uit een brief aan familie in Nederland:

Met de kinderen net terug uit Chepén. Ruim een week er geweest. Heerlijk, prachtig. Waar nodig dag of nacht in de open pick-up erop uit, met alle kids ingeladen. Overdag de meeste tijd in de praktijk doorgebracht. José patiënten behandelen en ik onderwijl achter meeklussen. Muren schuren en schoonmaken, gaten opvullen. De loodgieter repareerde de wc. De tandtechnicus zat met een apparaat te klussen. De 2 grote ijzeren roldeuren aan de voorgevel werden overgespoten in de gangbare ziekenhuiskleur: zeegroen. De kapotte en verroeste plafondventilator, spotjes en het tl-buissysteem werd verwijderd en vervangen door gewone lampen, voorlopig. Het werkstertje dat er normaal 2 uur per morgen is, was juist 2 dagen ziek, maar vanmorgen wel weer present gelukkig. Wonden behandeld, een hele onderarm lag open tot op het bot, maar geneest goed, kinderen met erge diarree, ook bij ouders voorkomend en een aids-patiënt, veel depressieve alleenstaande moeders met van alles en nog wat. Wat dat betreft zou ik dichterbij willen wonen, maar dat is nou eenmaal niet mogelijk voor de optimale ontwikkeling van de kinderen. Misschien eind van de maand weer een lang weekeind overblijven als er een nationale vrije dag is.

Wat de Voorzienigheid bestuurde:

Opa in de Andes was gevallen. Veel pijn etc. Zus belde naar de dokter, wat er gedaan moest. Met een medicijntje voor dit en dat en wat aanwijzingen, dacht de dokter dat het wel mee viel, anders moest opa verderop gebracht (lees: een uur rijden in openbaar vervoer). Toch wilde de dokter zo snel mogelijk op ziekenbezoek. Dat werd dinsdag, vertrek om 17 uur. Grote broer leende gelukkig de Toyota pick-up met dubbele cabine, waar comfortabeler en sneller de 6 uur durende reis mee gestart werd. Een metgezel mee. De kuststreek uit, bergwegen op. Om 21 uur staat er plots in het pikkedonker een ambulance van een staatsinrichting bij een haarspeldbocht. Kapot. Uit een bergstadje "San Miguel" is deze op weg naar het dichtstbijzijnde hospitaal in de bergstad Cajamarca voor een 30 weken zwangere vrouw die erin zit en dreigt te bevallen. Er is nog een uur te gaan vanaf dit punt. De dokter biedt aan haar in de pick-up mee te nemen naar Cajamarca waar hij langs komt, want er zijn nog steeds weeën ondanks het weeënremmend infuus. Dan kan de ambulancechauffeur verder klungelen. Zo gebeurt.

Zij op de achterbank met het infuus. Het is zeer urgent. Ondanks alles wordt de baby geboren als ze de stad inrijden. Het is al gestorven. Er is door een halflosse placenta een bloeding opgetreden, maar gelukkig zijn ze bij het ziekenhuis aangekomen en al het nodige wordt direct in werking gezet. De vrouw is gered.

Tegen middernacht bij opa aangekomen. Hij vond dat hem zulke prima aanwijzingen waren gegeven, dat hij niet meer mee naar de kust wil voor verdere zorg en vertroetelingen. "Ja maar... blablabla...," zeggen de mensen eromheen nog." Nee", zegt opa. "de dokter mag hier wel blijven, heel gezellig en nuttig voor de omgeving hier". Maar dat kan niet. De achterbank en hoes worden zorgvuldig gewassen en om 3 uur in de nacht is het "bezoekuur" afgelopen en begint de terugreis. De bergen af gaat sneller. Om 9 uur zit dezelfde dokter weer op zijn morgenspreekuur.

"Sorry, dat de achterbank nat is, we hadden een ongelukje". Grote broer vindt het best. Er wordt niet verder gevraagd noch verteld, want zijn vrouw zou er waarschijnlijk meer problemen mee hebben.

Voor de vrouw, de vrouw uit de kapotte ambulance dus, moest de dokter dus deze nachtelijke reis door de bergen maken.

Met hartelijke groeten.