Rondzendbrieven uit 2006

Rondzendbrief nummer 15 / februari 2006

Lieve mensen,

Eerst maar weer even naar de staatsbank, mijn buitenlandersbelasting betalen van dit jaar. Het is een groot gebouw, gemoderniseerd. Maar je mag niet zelf op het screen bij de ingang tikken om een nummer te krijgen, want dan tikken er teveel ten onrechte op 'bejaard, invalide of moeder met baby' om vóór te mogen gaan. Dus een mooie Latijnse bankemployé in minirokje en op hoge hakken staat ernaast om iedere klant te beoordelen, doch met zwier en elan zijn ticket te overhandigen.

Er zijn 8 functionerende loketten op deze afdeling. Op televisieschermen zien we de nummers die aan de beurt zijn, en onderwijl ook wat vermaak. Ik vergelijk mijn nummer: ruim 200 wachtenden voor me. Ongelofelijk. Even diep ademhalen. Het moet toch gebeuren. Toch niet gek dat ze bij de laatste renovatie er stoelen voor de wachtenden neer hebben gezet. Ik neem de tijd ze te tellen: 160 stoelen, de rest staat. Jaren geleden stond iedereen dan in een zigzag-rij door de wachtruimte, die tot buiten om de hoek van de straat ging. Wat zit ik ineens lekker bij die laatste herinnering, met 200 wachtenden voor me. Maar tijd is goud waard.... even zien of het weerpraatje aanslaat met de buurvrouw om vervolgens misschien wat werkreclame kwijt te kunnen. Ook dat lukt. Heb je er geen visitekaartje van? vraagt ze. Ja hoor, en dan is zij aan de beurt.

Toch.. als dat internetbankieren eens wat verder mocht komen hier, dan slaan we het betalen per postsysteem gewoon over, wat er ook niet is. Het is nu bijvoorbeeld in internet zo, dat als je een KLM-vlucht van Amsterdam naar Lima wilt boeken, je dat helemaal thuis af kunt werken, inclusief de betaling. Maar als je hiervandaan begint vanuit Lima naar (bijv.) Amsterdam, kun je wel vluchtinfo vinden, maar vervolgens moet je toch naar een reisbureau voor de bevestiging en betaling. Peru is er nog uitgefilterd. Niet dat ze er hier te dom voor zouden zijn, integendeel, men vreest er nog te veel voor dat de slimheid oplichting bevordert per internet. Maar helaas wordt zo het collectieve minderwaardigheidscomplex en vooroordeel dat de Derde Wereld altijd slecht en/of arm is, in stand gehouden door die andere kant van de wereld. Wanneer zullen er eerlijke kansen komen tussen beide werelden?

Afin, hoe laat zou het zijn? Geen horloge en geen klok in de buurt. Laat ik me er maar niet druk over maken, we hebben geprobeerd de tijd nuttig door te brengen, daar gaat het om. Weer buiten is het kwart voor 12 op een klok. De hele morgen is voorbij. De hele morgen de kinderen alleen thuis, of ze hadden mee gemoeten, uren wachten. Ik kan weer legaal een jaar in Betesda Peru verder.

Dit keer wat familienieuws:
Ten eerste willen wij u langs deze weg bedanken voor al het meeleven met mijn zieke vader, die een dag voor Kerst vredig overleed. José was nog bij zijn leven afgereisd om hem te bezoeken, maar bij aankomst was mijn vader net overleden. Tot in Trujillo toe ontvingen we blijken van meeleven, maar ook hoorde ik van oude vrienden en kennissen van vroeger, die nog contact opgenomen hebben met de Boslaan waar ik stil van ben en wat ik erg waardeer. We hopen iedereen er nog eens een (Peruaanse) abrazo voor terug te mogen geven.

Vervolgens genoot Gijs jr. van de lang beloofde reis naar en verblijf in Lunteren en ruime omstreken. Ook iedereen bij deze, de Beatrixschool, juffen en meesters bijzonder, hartelijk dank voor de gastvrijheid.

Tot slot mochten we blij met de blijden zijn (op afstand, dat wel) omdat de oudere broer van José, Miguel, na jaren verkering met Marrie, trouwde als een prins in Nederland.... écht waar: in het rijtuig waarin ook Prins Willem Alexander en Prinses Máxima reden!

Zoals we het zien: Miguel is als enige broer na de kunstacademiestudie weer helemaal terug naar zijn ouders in de bergen gegaan en heeft hen gezelschap gehouden. Hij vond zijn ouders belangrijker dan het beeldhouwen, maar dáár was er vooral werk als traditionele botten- en kruidendokter voor hem. De inkomsten gaf hij aan zijn moeder voor het huishouden. Hij zei het niet nodig te hebben. Vervolgens weet ik alleen dat ik eens een groep reizende christenen naar hun dorp heb geleid, die het leven van christengemeenten in Peru van dichtbij wilden zien, daarbij was Marrie. En verder dat God toch zijn plan heeft met ieder, al lijkt het leven niet altijd zo makkelijk. De Heer zij dank en we wensen hen nog een langdurende gelukkige tweede jeugd!

Rest nog u te danken voor alle niet aflatende steun en meeleven rondom Betesda, waarover de volgende keer weer directe voorvallen.

We leven in spanning wat de presidentsverkiezingen zullen brengen in april, omdat bij de wisseling van een president ook vele directeuren en ambtenaren vervangen worden, en alles weer even paralyseert (stil ligt) voordat iedereen zijn nieuwe werk weet onder hen....

Het Betesda spreekuur zelf zal er geen last van hebben, hooguit weer in wat bruto-werk regelingen en coördinaties.

Groeten,
 

Rondzendbrief nummer 16 / december 2006

Beste vrienden,

Ana: Ze kwam alleen maar naar Betesda voor een flinke griep van haar baby.

Dat leek het dus: De baby van ruim een jaar, is zichtbaar misvormd tot in het gezicht en wordt per sonde gevoed. "Sorry", zegt ze, "maar ik kwam niet uit van de week met het waswerk wat ik doe, als de baby het toelaat”. Ze heeft altijd babymelkpoeder extra nodig en vaak wegwerpluiers (een luxe hier) om naar de ziekenhuiscontroles te kunnen in de stad Trujillo, 2,5 uur van Betesda vandaan. "Mijn man heeft maar weinig uren werk als leraar op een instituut.”

Ok. Evenwel is ze nog steeds half apathisch en bedrukt als het consult klaar is: "U bent nog niet opgelucht, is er misschien nog iets? En ze huilt zich uit: Een gezinnetje met alle drie Aids en de baby zwaar misvormd.

De situatie compliceert zich meer en meer. Al jaren getrouwd, leed de man steeds vaker aan infecties: Bij diagnose, blijken ook de vrouw en de baby al drager te zijn. Ze worden opgenomen in het staatsprogramma TARGA voor gratis retrovirale medicijnen. Daarvoor reizen ze één keer per week naar Trujillo en blijven over voor resultaten en verplichte voorlichtingspraatjes. Niet alleen de reis, maar ook de ‘gewone’ medicaties, infusen en poliklinische opnames bij de zich herhalende infecties en diarree met uitdrogingsverschijnselen, vallen niet onder enige verzekering. De man doet zijn uiterste best het werk vol te houden, maar hij is in een gevorderde fase.

Een familielid verzorgt de babymelk. Soms konden ze het niet rond krijgen in Trujillo te verschijnen en liepen ze hun retrovirale medicatie mis…
Met het vooroordeel dat aids-patiënten ‘allemaal’ homoseksuelen en/of illegale werksters zijn, voelt Ana de wereld haar aankijken. Maar ze weet dat dat zo niet hoeft te zijn… Een vergissing in de jeugd… Wie niet?

Ana mag bij Betesda komen wanneer ze wil. Beroepsgeheim is gegarandeerd (nou ja, voor de lezer ver weg even zo...). Ook onze vaste hulp in Betesda hoort geen patiëntenverslagen, als het niet nodig is.

Ana vertelt: "Hier is het het enige spreekuur waar jullie tegen mijn baby praten en lachen alsof het een echt mensje is... In het ziekenhuis hoor ik van ver aankondigen: Daar is die aids-patiënt met die misvormde baby.
(Of hoe klinkt: daar komt die mevrouw zonder borst, of: daar is die man zonder testiculos…) en ze geven het geen aandacht. Dat is natuurlijk professioneel en menselijk niet goed, maar het gebeurt. Ana mag het zelf vertellen waar en wanneer ze wil. Met of zonder hulp. Nogmaals, deze patiënten worden als de onderlaag van de samenleving beschouwd, en zijn daar gevoelig voor.

Goed, deze familie heeft ertoe geleid, dat de dokter contact heeft gezocht met de aids-programmaverantwoordelijke in Trujillo en daarmee verwant zijnde mensen. Met $100 per maand vanuit Betesda van juli tot en met december dit jaar, hebben we al een logeerplaats kunnen organiseren bij een zeer betrokken vrijwilligster waar alle aids-patiënten een nacht (gratis) over blijven mogen, als ze nog op uitslagen moeten wachten, of te moe zijn om na een hele reis en ziekenhuisdag met hun hoest, infecties, kinderen, etc. terug te reizen. De reizen voor Ana, man en baby worden er van gegarandeerd, en verschillende ‘gewone’ patiënten uit Betesda gingen voor hun eerste lokale laboratoriumtest bij verdenking.

Patiënten waarbij Aids gevonden werd in Chepén de laatste zes maanden (april-september 2006):
1 pasgeborene
1 tiener
5 personen tussen de 20-30 jaar
5 personen tussen de 30-40 jaar
1 40+ -er
Totaal bijgekomen aids-patiënten: 13.
We kunnen er niet meer omheen. Het is nodig dat het speciale aids-potje voor Chepén-patiënten bijgevuld wordt na december.

Bethesda uit dat wonderverhaal: Er is iemand, als je denkt dat je niemand hebt. Dank u van ganser harte dat u ook ‘iemand’ in Bethesda bent.


Een kijkje in de wachtkamer van de praktijk. Achter het muurtje links staan nog meer stoelen.
 
 
De dokter in de spreekkamer.

De rondzendbrief moet altijd kort zijn…. In mei/juni verschijnt de volgende. In maart wil ik een tussentijdse Betesda brief uitsturen die alleen op de website wordt geplaatst.
Voor de komende maand: Veel liefde, zegen en alle goeds gewenst rondom het Kerstkind en in het Nieuwe Jaar.

P.S:
'Beijing' heeft kortgeleden niet alleen voor het jaar 2007 toegenomen hulp aan het Afrikaanse continent toegezegd, maar ook de kwijtschelding van de schuld van de allerarmste landen aldaar! Had u dat ook gehoord?
Wat een gewéldig voorbeeld van die nog wel rode (of gele?) chinezen!